nie wiadomo oco chodzi, czyli na pewno o pieniądze..
komuś zależy, by nie międlić wiecznie o kryzysie,
naturalna chęć buntu młodych przekierowana została
na realne protesty w mocno wirtualnych sprawach...
...z drugiej strony: wirtualnych...ale przecież żyjemy w tym matriksie i cały czas z niego korzystamy....  :?  ://
średnio śmieszne, gorzko śmieszne.

idę się jeszcze uczyć
brzmi chyba  optymistycznie???



jednak
słabo mi idzie z tym blogopisaniem
nie zawsze nastrój jest..
nie zawsze oczy niezmęczone..
nie zawsze pisać szerzej można..



zawsze natomiast myśli rozkołatane,
jak te korale na jezdni rozsypane



kto pamięta niech się dowie, że HCV nadal u małża siedzi,
a jak siedzi to i inne dolegliwości generuje....


 
deprecha ma różne, różniste oblicza
to może zdjęcie z jesiennego włóczykija pomogą ?

rozdaje karty...

latały po popołudniowym niebie...

huk ryk a może i dwa huki ryki

..dwa z lewej z ukosa..

 i nagle nie wiadomo skąd lecitrzeci z prawej..

dobił do paczki

i nie były to gołębie...

tylko efy szesnate

i nie mam zdjęć na poparcie słów moich...

bo musiałyby to być mocno szpiegowskie zdjęcia:))

w okolicy szóstej godziny,
gdy latarnie jeszcze oświetlają,
a dzień już zabiera nocy przewagę...
na etapie dojazdu-przejazdu do celu,
widziałam księżyc...

ostatnią jego srebrną nitkę

na szaroróżowofioletowym niebie...

wszystko tak pięknie kiczowate,
aż strach...
nie mogłam niestety sfotografować.
miejski rydwan unosił mnie....do codzienności zdarzeń
(hmm..od kogoś to zapożyczyłam..tylko od kogo?)



tu jeszcze chwilę po pełni, w urody pełni
i pięknych okolicznościach przyrody pozamiejskiej..
zdjęcie słabe, bo tylko tylko telefonem komórkowym chwycone.
a ta gwiazda upadła pod drzewem..to ja :D))

dziś na spacerze CM ...
i dwoma psami naszymi (w gwarze poznańskiej: kejtrami)
jeden rudy jak wiewióra, drugi podpalany z lekka
- oba rasy kundel środkowo europejski

zadzieramy głowy mocno w górę...
światło wokół przedwieczorne ...
kolory jesieni niesamowite w nim...
a tu kasztany kwitną obok liści zbrązowiałych.

łapię dopiero pierwsze oddechy od początku nowegoszkolnego..
kto belfrem nie był nie zrozumie :P

ale, ale jeszcze jesienią i zimą się oświecę...:)

Siedzę w domu sama, bo małż z CM na działce..
(jaka tam ona CóraMała- 18 skończone,
no chyba, że rozmiarówka odzieżowa 34)
 
trochę żal, a trochęwcale, że niedziałka....
fajnie się +po internecie samopas poobijać,
nikt człowieka (bo jestem nim czasami) z kompa nie zrzuca...
myśl światłą z SD na temat ruskich demotów wymienię...
a SD, to jaki on tam SynDuży...
Stary raczej
no duży, ale już przeważnie stary -baczek posiwiał z lekka :))

o pozostałych latoroślach później.

zaczęłam wakacjować..ale..
jeszcze do pracy przez pierwsze dwa dni..
a potem dowiedziałam się, że przecież jestem wpisana na szkolenie/kurs
tam od wczoraja powinnam TAM być...
i tak dwa tyg. :((

no poszłam z nochalem zwieszonym na kwintę...
ale to nie te dawniejsze kursy,
gdzie zapodawacz tematu ględzi swoje,
a reszta udaje, że słucha,
pod ławką piłując paznokcie/rozwiązując krzyżóweczki...

teraz kursy prowadzą fachury obczajone w temacie,
mało tego jeszcze lubią to co robią...:))
a jeśli pracodawca widzi sens w szkoleniu tak wiekowego
(no półwiekowego) pracownika..
to nawet przechodzi w przyjemność...

się kształcę, się dowiaduję, się uaktualniam,
poglądy rewiduję, bądź utwierdzam w starych....

czego i Wszystkim, i sobie w szczególności życzę.

słyszę w tramwaju jak małe dziewczynki jadące z mamą,
w drodze do szkoły/przedszkola liczą kolejno
od jeden do....sto i więcej...
starszej idzie gładko, młodsza lekko zacina się,
ale ambitnie pokonuje kolejne progi dziesiątek...
po czterdziestu słyszę, że liczy coraz wolniej,
jakieś myśli zaprzątają małą główkę...
...... to małe dziecko właśnie przekonało się,
że może tak liczyć bez końca,
bo zawsze jest jakaś następna liczba....
mała stanęła na progu nieskończoności...
Byłam bardzo ciekawa jakie myśli w jej głowie krążą,
czy to życiowe (przecież) odkrycie martwi ją czy cieszy...?
Nie miałam czasu przyjrzeć się dziecku...
ruszyłam w swoją nieskończoność.

Pasek od sandała "wziął" i się zerwał, a to było rano...
przez całe miasto zapierniczałam udając,
że nic właściwie nie stało się,
a dzień był naprawdę upalny i wyjściowy.
Potem jeszcze nie wiadomo kiedy
pasek od torebki sobie poluzował i puścił się na całego....
I wracałam jako ten Łazarz...
niby wszystko ok, a tak naprawdę nic nie jest ok.

Jest po deszczu, a wcale nie chłodniej.

piosenka " Jestem nieciekawy."... nie wiem,
może ma taki tytuł, a może jakiś inny.. bardziej nieciekawy ..
wciągnęła mnie na takie obszary myślenia....

ja też nie jestem ciekawa....
nie piję zbyt wiele,
jestem nieciekawa.. nie biję dzieci, nie mam doktoratu,
jestem nieciekawa.. mam zwykłe poglądy,
nie doświadczyłam cudu,

skreśliłam uczucie...od-czucie, prze-czucie,
 a może zwykłe u-czucie...

jestem nieciekawa lubię pracować,

jestem nieciekawa mam w d.... modę

jestem nieciekawa ..co o mnie myślą inni
zwłaszcza,gdy myślą coś innego... niż się spodziewam

inni innego innych

JAKI TAM KONIEC ŚWIATA...
ja koniec świata mam codziennie.
Burzy się  niebo i oburza.
a my jako te mrówki jaki mamy na to wpływ..?

CD czyli córka młodsza skończyła 18...
Wygląda na 15,i życzę jej żeby całe życie
tego właśnie trzymała się.
Jedynie rozumek i życiowe doświadczenie
niech się  harmonijnie rozwija.
A cellulit-groza naszych czasów to już nie.

Łomatko, czy ktoś kiedyś przejmował się jakimś tam cellu...

Wszyscy plajtują ,wszyscy w kryzysie,
tylko przemysł kosmetyczny w rozkwicie.
Skutecznie nawet w myślące głowy wsączono te głupoty,
 ciałko się marszczy nawet niemowlakowi....

dokończę myśleć jutro....

i sobie pod jednym dachem współgrają


 
tak różne historycznie wątki...



jedno drugiemu wybacza,
 jedno drugiego jednak nie rozumie.....

tak naprawdę zdarza mi się...

i raz po raz zastanawiam się,
dlaczego jeszcze chce mi się pracować..
dlaczemu nie idę na emeryturę.
(słowo dlaczemu jest moim własnym osobistym wynalazkiem)
może zatrzymałam się w rozwoju?
 tak zawiesiłam się w nieprzemijającej czasoprzestrzeni.
spoko...j..nie..

oj ta zawieszka trwa
i  pracy przybywa
proporcjonalnie do wieku...:((
ale co tam :))

...dla młodzieży:
            -kiedy cię krzywdzą, nadstaw drugi policzek..
jak rodzice "czepiają się" wytrzymaj..przejdzie im..

nie wytrzymałam.Nie mogłam tego dalej słuchać.

Doprawdy, mówię dzieciakom zupełnie coś innego:
Kiedy czujesz się krzywdzony - zrób coś z tym,
nie pozwól NA KRZYWDĘ w żadnym wypadku..

a rodzice "się czepiają" - taka ich, rodziców, uroda...
Czepiać się, Wychowywać, Napominać, Temperować.

A Księdzu i Księdzowi życzę,
by Dobry BóG mu w dzieciach własnych wynagrodził...
i rozumu choć trochę dał.

...powracać.
I to nie z wielkim hukiem, jak sobie kiedyś zaplanowałam,
ale tak po cichu, ukradkiem...

może codziennie z jakąś nową myślą...
bo przecież żyję, mam się mimo wszystko dobrze .i.
co dzień jestem młodsza, bogatsza i piękniejsza...
czego też wszystkim czytającym te słowa życzę!!!
tylko coś schuść nie mogę,
to znaczy schudłam, ale tylko trochę:))))

od dawnego czasu żyję poza...poza internetem..
czyli tak właściwie mnie nie ma.....

właściwie nie chciałam o tym pisać...
ale jaki wspaniały pomnik ma Frankiewicz...



w odróżnieniu od niejednego wawelczyka

jak między kroplami deszczu.

Zostałam właśnie wygoniona sprzed TV ,
bo ja meczy ostatnio jakoś nie za bardzo...
zaraz myślę o czymś innym i kompletnie nie na temat.

Syn starszy napawa się grą zawodników,
a ja nareszcie mam powód, żeby w blog zajrzeć  :))

Nie pisałam długo bo nastrojom uległam.
co? a małżu pisać...nadal dziegciowo między nami...
nielojalność..to nie ja, ale...
choróbsko jego nadal się panoszy ...
i nie wiem, czy to choroba, czy andropauza...?
kurde, a ile u przeciętnego typa trwa andropauza...

rok, dwa, bo pięć, to przesada...!!!

a byłam niedawno w kórnickm arboretum...
chętnie tam pod jakimś drzewkiem zamieszkałabym.
ach te dzieci..po wielkich targach tyle pozwoliły odkryć:








a jeśli chodzi o mnie, to cenzura była z mojej strony jeszcze surowsza i przyjmijmy, że zagubiłam się w poszukiwaniu gruszek na wierzbie....:)))

Końcówka roku w szkole to gonienie w piętkę,
trzepanie paprochów z całego roku szkolnego,
dreptanie w piachu po kolana,
wysłuchiwanie spraw dramatycznych wielu....
i radosne wieści, że ktoś poprawił jedynkę,
ktoś wyszedł na dopa
a w sprawie kogoś do SĄDU WYSOKIEGO:
 ... wobec postępującej demoralizacji
i całkowitej niewydolności wychowawczej rodziców...
wnosimy o podjęcie stosownych środków....

znikła gdzieś radość wiosenna, utopiona w powodziach,
zamknięta w wałach,roztopiona w stanie gorączkowym upałów...

wieczorem na ostatniej półce za starymi książkami...
już niemodnymi niestety...
gdzieś między polską piastów, a broniewszczyzną....
deprecha jak w życiorysie krecha..
małż się pieni jak mydło dziegciowe...


oj tam ...

im starsza jestem tym mniej mam czasu na wszystko..
wrzucam więc same hassła z zycia
Szkolenie...nawet na starość
surowa nauka w miejscu pracy,
tak jak glupota i zabieganie a także uczciwość ....
(bo jestem i chcę być)
kosztują nawet spore prywatne pieniadze :(((((


 :))))) Syn Duży, starszy czyli,wyleciał w piatek w kierunku południowym, ale z wawy,
 i kontakt się urwał,
ale dziś w ukochanym internecie widzę jego wyniki z Maratonu do Aten 3:58 !!:))!! wynik jak wynik, ale znak,że przygoda udała się...
koniec haseł
do roboty
nowy tydzień za progiem.

Jestem kibicką Syna Dużego, a ten maratony uprawia/biega
poznański ostatnio a jakże...
nawet śmieszną sytuację miałam na niedawno minionym maratonie...
koniecznie chciałam zrobić synowi zdjęcie z trochę wyższego podestu, bo w tłumie startujących coraz mniej był widoczny,
 a ja wzrostu prawie kaczego...więc usiłuję
 wskrobać się ze swoją szanowną nadwagą na ten podest i...
 nie mogę...nie mogę...
nagle dłoń pomocna z podestu się wysuwa,
 wciąga mnie na górę...
patrzę do kogo ta ta dłoń należy,
 a to był NR 1 tego biegu....:))
rezonu nie straciłam, zdjęć synowi narobiłam,
o kibicowaniu NR 1 zapewniłam....
Start wykonany przez wdowę po NR 2 z samiutkiego bliska obejrzałam,
wzruszyłam się niemiłosiernie
no i pozostałe trzy/cztery godziny spędziłam wraz z Córunią Młodszą i małżem
(ten półmaratony biega, bo stan zdrowia wiadomy)
na aktywnym kibicowaniu:
wrzaskach i klaskach w kierunku maratończyków.
CM nawet świetną nazwę na nich wymyśliła: MAKAROŃCZYCY
jako,że przed startem i po starcie żywią się oni głównie makaronem z sosami rozmaitemi, posypane, czym lodówka bogata.
SD kolejny czas o 4min poprawił....
tak więc teraz 42km 195 m zajmuje mu trochę mniej niż 4 godz.
o jakieś prawie 10 min.
p.s. za dwa tygodnie SD do prawdziwej,
 samiuśkiej Grecji na ten najprawdziwszy MARATON - ATENY
 się udaje...

w ten jesienny smutny poniedziałek zazdroszczę mysiowi...
 on siedzi w domku i czeka na pogodę.

Gotów do drogi....
a ja w pracy się borykam..nie brykam, tylko borykam...

OGŁASZAM dzisiejszy dzień DNIEM CZEKAJĄCEGO MYSIA

infantylne ? zdziecinniałe ?
trudno.